دنیای دیکتاتورها

دریغا انسان. مگر می شود؟ در سردخانه را باز گذاشته اند، مردم با لبخند پیروزی بیرون صف کشیده اند تا با موبایل و دوربین های کوچک دیجیتال، از جسد دیکتاتور لیبی و پسرش فیلمبرداری کنند.

به جای اینکه اجازه بدهند در یک دادگاه بین المللی محاکمه شود و تمام ترس مجازات و مرگ را بچشد و چند سالی در این وضعیت بماند تا حسابی ادب شود، انقدر با قنداق تفنگ توی سرش می کوبند تا بمیرد. پس آنها چه فرقی با خود دیکتاتور دارند؟

قذافی هر که بود و هر چه کرد، این برخورد وحشیانه و این قساوت قلب، از آن بدتر است. درون هر یک از ما دیکتاتور کوچکی زندگی می کند که شناگر قابلی است؛ فقط آب ندیده.

/ 4 نظر / 21 بازدید
پيوست

خواستم بگم كه با جمله‌ي آخرت كاملاً موافقم. آدمي موجود غريبيه.

سعیده

سلام.حال مادر نازنین و فرشته کوچولوش چطوره؟

سعیده

این بند آخر نوشته ات رو باید قاب طلا گرفت سر در مکانهای عمومی زد. چون دقیقا همین طوره و در اکثر مواقع هم یادمون میره که این شناگر قابل داره در ما چه ها می کنه

حمیده

قشنگ بود ولی درست نبود. خشونت همیشه خشونت می آورد. جواب های هوی است. خودت را بگذار به جای یکی از ساکنان لیبی که عزیزت را قذافی گرفته است. باز هم دم دلت به حال قذافی می سوخت؟